Het Eurovisie songfestival mag dan door velen beschimpt worden, maar het is naast een nogal middelmatige liedjeswedstrijd, wel een interessant kijkje in de Europese psyche. Of zelfs in de Nederlandse psyche.
Nu “we” zijn uitgeschakeld, vliegen plotseling de theorien-van-lik-me-vestje door de lucht over politiek stemmen van het Oost-Blok of oost-Europese landen die “dezelfde muzieksmaak” zouden hebben (nu ja, het kan gezegd worden dat de deelnemers ten oosten van de Oder inderdaad allemaal *ergens* in het vorige millennium zijn blijven hangen, qua muzieksmaak, maar in welk era precies dat wil nogal verschillen).
Daarbij wordt een nogal belangrijk punt over het hoofd gezien. De Nederlandse inzending voor 2007 was dodelijk saai en ondermaats. Nu moet gezegd worden dat Edsilia Rombley er nog wel enige pit in wist te stoppen, maar zolang Nederland niet met iets serieus spannends komt, dan is het geen wonder dat “we” niet doorgaan. Degenen die nu zo diep teleurgesteld zijn, hebben zichzelf voor de gek gehouden met het idee dat On Top of the World een leuk songfestival nummer was.
En wat betreft de dominantie van Oost-Europa, dat is natuurlijk een ontwikkeling die al jaren in gang is en zelfs eigenlijk een trend die juist alweer gebroken is. Immers, 2001, 2002 en 2004 kwamen de winnaars uit het Oost-Blok. In 2003 won Turkije en in 2005 en 2006 waren het gewoon weer netjes Westers georienteerde landen als Griekenland en Finland.
Ik durf absoluut geen voorspellingen te maken, maar ga gewoon kijken met dezelfde instelling als voorgaande jaren: het leukste gedeelte van het festival, dat zijn niet de liedjes, maar dat is de spanning bij het tellen van de stemmen! Daar valt namelijk eigenlijk juist, ook door de troebele invloed van “politieke” overwegingen, nooit van te voren een pijl op te trekken, terwijl er toch altijd een duidelijke consensus uit naar voren komt.
Eigenlijk net de manier waarop Europa bestuurd wordt.
Eulogie
Het Eurovisie songfestival mag dan door velen beschimpt worden, maar het is naast een nogal middelmatige liedjeswedstrijd, wel een interessant kijkje in de Europese psyche. Of zelfs in de Nederlandse psyche.
Nu “we” zijn uitgeschakeld, vliegen plotseling de theorien-van-lik-me-vestje door de lucht over politiek stemmen van het Oost-Blok of oost-Europese landen die “dezelfde muzieksmaak” zouden hebben (nu ja, het kan gezegd worden dat de deelnemers ten oosten van de Oder inderdaad allemaal *ergens* in het vorige millennium zijn blijven hangen, qua muzieksmaak, maar in welk era precies dat wil nogal verschillen).
Daarbij wordt een nogal belangrijk punt over het hoofd gezien. De Nederlandse inzending voor 2007 was dodelijk saai en ondermaats. Nu moet gezegd worden dat Edsilia Rombley er nog wel enige pit in wist te stoppen, maar zolang Nederland niet met iets serieus spannends komt, dan is het geen wonder dat “we” niet doorgaan. Degenen die nu zo diep teleurgesteld zijn, hebben zichzelf voor de gek gehouden met het idee dat On Top of the World een leuk songfestival nummer was.
En wat betreft de dominantie van Oost-Europa, dat is natuurlijk een ontwikkeling die al jaren in gang is en zelfs eigenlijk een trend die juist alweer gebroken is. Immers, 2001, 2002 en 2004 kwamen de winnaars uit het Oost-Blok. In 2003 won Turkije en in 2005 en 2006 waren het gewoon weer netjes Westers georienteerde landen als Griekenland en Finland.
Ik durf absoluut geen voorspellingen te maken, maar ga gewoon kijken met dezelfde instelling als voorgaande jaren: het leukste gedeelte van het festival, dat zijn niet de liedjes, maar dat is de spanning bij het tellen van de stemmen! Daar valt namelijk eigenlijk juist, ook door de troebele invloed van “politieke” overwegingen, nooit van te voren een pijl op te trekken, terwijl er toch altijd een duidelijke consensus uit naar voren komt.
Eigenlijk net de manier waarop Europa bestuurd wordt.