1-1-2

Eigenlijk zou ik vandaag over niks anders hebben willen schrijven dan over de leukste kwijlebabbel in Nederland, mijn bijna 8-maanden oude nichtje uit Australie, Laura.

Maar na een dag vol spelen, wandelen met de kinderwagen, volpoepen van luiers, dreigen te gaan huilen, eten van prakjes en veel kraaien van plezier werd de dag overschaduwd door wat er gebeurde nadat ik door zus en ‘zwager’ op de hoek van de Croeselaan en Vondellaan werd afgezet.

Aan de overkant stonden twee fietsen verloren op de stoep en een handjevol mensen met zorgelijke blikken. Zij stonden rond een jonge vrouw, die onderuitgezakt tegen een paaltje leunde. Iemand kwam met een deken aanlopen en de vrouw zakte weg van het paaltje en languit op de grond.

Snel stak ik over. En na wat korte woorden bleek de ambulance nog niet gebeld, maar de vrouw reageerde nauwelijks op wat er in de wereld om haar heen gebeurde. Omdat niemand echt leek te weten wat ze moesten doen, deed ik het enige wat ik nog wist van mijn EHBO-cursus en draaide 1-1-2.

Nog geen twee minuten na het aflopen van het gesprek (maar het leek gek genoeg veel langer) kwam er een motoragent en 30 seconden later een surveillance-wagen aangereden. Terwijl de agenten zich over de situatie ontfermden, meldde ik me maar af bij een van hen. Immers, misschien heb ik dan wel het noodnummer gebeld, maar verder heb je toch ook niks met zo’n situatie te maken…

Al met al, minder dan 10 minuten van mijn leven… en wat heb ik er nou helemaal mee te maken gehad? Maar toch is het zo ver buiten de dagelijkse gang van zaken, dat het even een diepe mentale indruk achterlaat.

Morgen dan maar het uitgebreide verslag over baby Laura.