Postzegelcriminaliteit

De ophef over de “postzegels met de beeltenis van Holleeder” is toch wel een voorbeeld van Nederland op zijn smalst.

Op de radio mocht ik kamerlid en crime fighter Fred “Blaffen, maar niet bijten” Teeven aanhoren, hoe hij deze ludieke actie vond getuigen van een gebrek aan maatschappelijk ondernemingsinzicht van de TNT.

Nou getuigt die opmerking van een relatief groot gebrek aan kennis. De grootste leugen in dit verhaal (en eentje die de TNT niet snel zal gaan weerspreken) is namelijk dat je daadwerkelijk je “eigen” postzegels krijgt. Zelf heb ik namelijk ook wel eens gepersonaliseerde zegels besteld. Wat je ontvangt van TNT is een velletje gewone zegels, met aan die gewone zegels vast het fotootje dat je opgestuurd op postzegelformaat (en gedrukt op postzegelpapier). Zonder de aangrenzende zegel is je “persoonlijke” zegel geen ene fluit waard.

Je kunt het vergelijken met zelf een tekeningetje maken naast een reguliere postzegel, zoals kinderen dat wel eens doen. Of dat je zelf een pasfoto plakt naast de zegel. Ook is het niet zo dat de zelfgemaakte zegel in de gewone verkoop komt. De enige die ze krijgt (en op brieven kan plakken) dat ben je zelf. De kans dat je deze zegel dus ooit tegenkomt is praktisch nul. Misschien als je vaak post krijgt van de Hell’s Angels, maar dan heb je wel andere problemen.

Kortom, Fred, waar hebben we het eigenlijk over?

Droom of echt?

Soms maak je dingen mee, waarvan je afvraagt of het nou echt gebeurd is, of dat je het hebt gedroomd. Zo ook het volgende verhaal:

Het is laat in de middag en het is nog licht als ik uit de metro stap op station Bijlmer. In de verte gaat een alarm af, maar als de metro vertrekt realiseer ik me dat het in het stationsgebouw is. Om me heen lopen forensen, die allemaal niks door lijken te hebben. Of in ieder geval doen alsof het alarm niet voor hun is. Als ik de lange trap afdaal naar beneden, hoor ik een vrouwenstem dringend omroepen “Attentie, attentie, verlaat het gebouw onmiddelijk via de daarvoor bestemde uitgangen”. Verbijsterd kijk ik om me heen, niemand heeft aandacht voor de urgente toon van de omroepster. Ook is er geen rook zichtbaar, of NS-personeel, klaar om aanwijzingen te geven. Ik ga de roltrap op naar het treinperron. Op het perron staat Dolf Janssen. Ook Dolf Janssen heeft geen aandacht voor het alarm. Aan de overkant, op het metroperron staat een vrouw bij de lift. Naast haar zit haar man in een elektrische rolstoel en meewarig drukken ze op het liftknopje. Maar de lift komt niet. Ik roep naar ze dat de lift niet komt vanwege het alarm. Het brandalarm heeft vast ook de liften uitgeschakeld. Ze knikken naar me, maar begrijpen me niet. Ik kijk op de klok. Mijn trein gaat pas over 10 minuten. Ik loop de roltrap af naar een alarmpaal. Ik druk op de knop, maar niemand geeft antwoord. Op paal zit een sticker, dat de paal nog niet in gebruik is. Ik kijk om me heen en zie dat op elke alarmpaal dezelfde sticker zit. Omdat er nergens iemand van de NS of van de beveiliging is te zien loop ik naar de Etos. In de Etos hebben ze ook geen idee wie ze kunnen vragen om hulp voor de man met de rolstoel. Mijn trein vertrekt bijna, dus ik ga weer omhoog. Het alarm stopt. In de verte lijkt de liftdeur zich te openen en te sluiten.

Bovenaan de trap, op het perron, leegt een schoonmaker met geel hesje een prullebak. Een man vraagt aan de schoonmaker “Was dit een oefening?”. “Ja”, zegt de schoonmaker, “dit was niet echt.”. Mijn trein rijdt het station binnen en Dolf Janssen loopt me voorbij naar de eerste klas. Ik stap in en ga zitten. In de tweede klas. De trein rijdt weg en alles is weer normaal.

Lui Paard!

Volgens Wikipedia leeft de luipaard (niet te verwarren met een jachtluipaard (ofwel cheetah)) als “solitair dier”.

Daar heeft een softwarebedrijfje uit Cupertino lak aan, want hun naar de luipaard vernoemde nieuwste besturingssysteem is ook in “familieverpakking” verkrijgbaar.

En laat ik nou net familie* met fruitige computers hebben, die ook willen upgraden. Waar ik nog wel een beetje over twijfel is het feit dat mijn PowerBook G4 (1.5 Ghz) slechts 768 MB geheugen heeft. Een beetje extra prik erin is misschien niet zo’n slecht idee, maar waar krijg ik geschikt geheugen, hoeveel is aan te raden, wat kost dat en bovenal, hoe krijg ik dat in hemelsnaam in mijn laptop?

*En, ja, ja, ik zie ook wel in de kleine lettertjes dat je technisch gesproken in hetzelfde huishouden moet wonen, maar we wonen maar een paar straten van elkaar vandaan, ik pas regelmatig op hun eigen luipaardje (met nadruk op lui) en we gaan naar dezelfde sportschool. Dat telt toch ook? Toch?

De NS, deel 3.112.432 – update

Vandaag via het correcte kanaal een kaart aangevraagd (mijn bedrijfscontactpersoon), maar van haar kreeg ik wel te horen dat ik hem waarschijnlijk niet voor 22 november (!) zou krijgen, omdat er een nieuw “productiesysteem” werd uitgerold.

Wat ik nou curieus vind is dat ik de kaart zelf dus via het contactpersoon bij mijn bedrijf moet aanvragen, maar dat ik de declaratie van de kaartjes die ik in de tussentijd koop wel direct naar de NS moet gaan opsturen. “Stop er maar een briefje bij!”, zei de contactpersoon olijk. Hoe groot schat u de kans in dat ik dat geld ooit nog terugzie?

De NS, deel 3.112.432

Een paar weken terug heb ik mijn gloednieuwe, door de baas betaalde, jaartrajectkaart tussen een treinstoel laten vallen, waar ik hem niet meer uit kon vissen.

Wat doe je dan als brave burger? Direct in de rij gaan staan, gehoord dat ik in de andere rij moest staan om een formuliertje te halen, in de andere rij gaan staan, formuliertje meegekregen, ingevuld, postzegel geplakt, opgestuurd.

En dan een hele tijd niks.

Dus vandaag belde ik maar eens naar het 0900 nummer (“dit gesprek kost 10 cent per minuut en de gesprekskosten van uw mobiele telefoon”), en wachtte rustig de wachtende voor me af. Blijkbaar had ik het menu verkeerd doorlopen (omdat het via mijn werkgever is verkregen moet ik blijkbaar “corporate services” hebben), want de dame aan de lijn kon wel al mijn gegevens zien, maar niets voor me doen.. De dame zet me door naar de andere afdeling. Twee wachtenden voor me. 3 minuten. 1 wachtende voor me. 5 minuten. 1 wachtende voor me. 5 minuten. 1 wachtende voor me. 5 minuten. 1 wachtende voor me. nog eens 5 minuten. “Hallo, waar kan ik u mee van dienst zijn”
“Hallo, met Azijn, mag ik opmerken dat ik nogal lang in de wacht heb gestaan”
“O ja, dat klopt, we hadden u doorgezet naar de andere afdeling, maar die is dicht”
“Oh dat is vervelend”
“Ja, wij kunnen ook niets voor u doen, excuses voor het lange wachten, u moet morgen maar terugbellen”
“Misschien een aardig gebaar als u mij morgen zou terugbellen?”
“Ik zal een notitie maken”

Dat wordt morgen onder werktijd bellen met de NS, ben ik bang. Wat ik nou niet snap, blijkbaar heb ik iets fout gedaan, want ik moet bij “corporate services” zijn, maar al die tijd hebben ze daar mooi wel mijn formulier met al mijn contactgegevens… En schiet ik 9 euro per dag + strippen voor aan reiskosten om te mogen staan in die prachttreinen van ze.

Tsja, wat zijn mijn alternatieven, he? Ik moet namelijk ook wachten op een telefoontje van mijn rijinstructeur wanneer we het examen kunnen plannen, want het computersysteem van het CBR lag ook al plat…

Zondagsgedachte: Vleesvervanger Vormpjes

Ondanks alle luiheid, toch nog een zondagsgedachte: ‘vleesvervangers’ zijn meestal in de vorm van reguliere vleesproducten: worstjes, burgers, roerbakstukjes of gehakt.

Terwijl je juist allerlei leuke vormpjes zou kunnen maken. Van letters en cijfers tot objecten, zoals bloemen en molentjes. Voor een toegevoegd laagje ironie zou je zelfs diervormige vleesvervangers kunnen maken. Of om het helemaal af te maken, kleine vleesvervangermensjes.

Luie Zondag

Vandaag ben ik zo lui, dat ik zelfs mijn blogpost aan de technologie overlaat.

“I’ve basically been doing nothing worth mentioning. That’s how it is. Shrug. My life’s been really bland today. Nothing noteworthy going on recently, but pfft. I can’t be bothered with anything these days, but oh well.”

Gemak dient de mens, nietwaar?

Rembrandt van Rijn, Elite Commando

Hoe had een vreedzame, rustige vrijdagmiddag toch zo kunnen omslaan? Het ene moment was ik nog een simpele kantoormedewerker geweest, met als grootste verstoring voor mijn routine een defect koffieapparaat, maar nu was ik een strijder geworden in een oorlogsgebied, gewapend met modern wapentuig en verwikkeld in een gevecht, waarvan het doel me niet duidelijk was.

Achter een uitgebrande auto vond ik enige dekking tegen de barrage van schoten die gelost werden uit de troosteloze ruïne waar ooit een huis had gestaan. Terugtrekken kon niet meer, al mijn vluchtwegen waren afgesneden. Ooit hadden we op goede voet gestaan, met elkaar gepraat, maar die tijd leek nu lang geleden.

Hulpeloos keek ik om me heen, of ik enige vuursteun kon verwachten, maar als ik mijn hoofd voorzichtig uitstak zag ik alleen de grimmige, verbeten gezichten van mijn vijanden. De woorden van de sergeant speelden door mijn hoofd. “Soms moet je domweg iemand opofferen!”. De sergeant was niet meer in de buurt, waarschijnlijk al geraakt. En nu zat ik hier, vastgepind achter een auto en onder vuur.

Dan maar een wanhoopspoging. Ik rees op, en schoot nog drie maal richting het voormalige huis voordat ik werd geraakt. Een pijnscheut vloog door mijn linkerarm. “Hit! Hit! Hit!”, riep ik uit en gooide mijn handen in de lucht. Het vuren staakte en ik kon veilig naar de uitgang van het slagveld lopen, naar de bar, waar mijn leidinggevende en andere collega’s al klaar stonden om het meest recente paintball-slachtoffer te verwelkomen met een koud biertje.

Dat mijn normaliter zachtaardige leidinggevende als tactiek voor tijdens dit afdelingsuitje had bedacht dat “je soms iemand moet opofferen”, speelde ondanks het biertje en het gezellig doornemen van onze stoere “oorlogsverhalen” toch nog wel wat langer door mijn hoofd… Als het ooit echt oorlog word, dan weet ik wel wat ik doe, dan word ik veilig een Generaal.

Magnetron, deel 2: Electric Boogaloo

Soms duurt het even, maar dan heb je ook 800 watt.

Vandaag was dan eindelijk mijn magnetron gearriveerd. Reden voor een klein feestje natuurlijk. Eerst de mexicano microwave uitgevoerd, om vervolgens een zak magnetronpopcorn er in te schuiven. De zachte plofjes van de springende maiskorrels leken wel in morse een mini-vreugdeboodschap uit te zenden!

En nu maar hopen dat ik geen popcornlong oploop.

Post-modernisme, deel 1.

Een lastig begrip, dat daarentegen wel een heleboel duidelijk maakt over hoe de wereld anno 2007 in elkaar steekt, is post-modernisme.

Oorspronkelijk werd het alleen maar gebruikt om kunststromingen aan te duiden (de modernen vs. de post-modernen), maar het is veel algemener toepasbaar.

Maar wat betekent het nou?

Kort gezegd betekent post-modern dat ergens geen ‘grote lijn’ in zit. Je kunt het niet met een simpel beschrijvend labeltje in een hokje stoppen, dus moet je de toevlucht nemen tot de vage omschrijving ‘post-modern’.

Om de basis van het begrip uit te leggen helpt een kleine terugblik op de kunstgeschiedenis wel: Door de geschiedenis heen had je allemaal schilderstijlen, waarbinnen het werk van de schilders sterk op elkaar leek. Zo zie je dat tijdens de vroege Renaissance alle schilders zo ongeveer tegelijk perspectief leren te gebruiken. Wat later heb je in Nederland de “Oude Meesters”, zoals Rembrandt van Rijn, Frans Hals en Johannes Vermeer, die ook allemaal een soortgelijke stijl hanteren. Weer later heb je de impressionisten (Van Gogh), enzovoort, enzovoort.

In de tegenwoordige tijd bestaat dat eigenlijk niet meer. Moderne kunstenaars (dus eigenlijk post-moderne kunstenaars) doen van alles een beetje. Je hebt schilders die heel abstracte kunst maken (“dat kan mijn neefje van 3 ook”), maar ook Andy Warhol en zijn pop-art, of juist surrealistische kunst (denk Salvador Dali), of minimalisme (denk Mondriaan). En dat allemaal naast elkaar.

Nou ben ik geen kunsthistoricus, dus ik laat het aan de experts over om ruzie te maken welke schilder nou precies onder welk label en in welke tijd valt, maar het algemene idee is duidelijk. Voorheen waren er redelijk helder afgebakende en duidelijk te herkennen stromingen. Heden ten dage is het maar een janboeltje van allerlei stijlen door elkaar, zonder centrale gedachte of organiserend principe. Dat laatste is nou wat er met post-modern word bedoeld. En eigenlijk is dat ook niet zo’n probleem. Waar binnen de kunst vroeger nog een dwang was om de werkelijkheid zo goed mogelijk te vatten, heeft de fotografie dat doel weggenomen. Veel van de kunstenaars maken hun kunst met heel andere doeleinden, vaak bijvoorbeeld zelfs om een statement over kunst zelf te maken. Een schilderij heeft daardoor geen absoluut ijkpunt meer in de vraag “is dit een goede afbeelding van de werkelijkheid?”, maar wordt naar andere principes gemaakt en kan dus (zeker volgens de makers) ook alleen maar op die andere principes worden afgerekend.

Dat is natuurlijk wel een beetje pretentieus en vaak moet je kunstenaars en hun werk dan ook wel met een flink korreltje zout nemen. Toch is die discussie een beetje bezijdens het punt. De belangrijkste eigenschappen van post-modernisme zijn dat al de verschillende stijlen a) allemaal echt verschillend zijn en dus niet goed met elkaar te vergelijken, en b) dat ze ook zonder enig probleem allemaal naast elkaar kunnen bestaan.

Kortom: de kunstwereld is post-modern geworden. Er zit geen grote lijn in de kunst van tegenwoordig, en om het op waarde te kunnen schatten zul je ieder kunstwerk individueel moeten beschouwen.