Liftetiquette

Het duurt meestal minder dan een halve minuut, maar toch is het een van de meest sociaal ongemakkelijke situaties die er is. Opgepakt op die paar vierkante meter sta je daar: kan ik nou wel of niet hardop praten? Maak ik oogcontact of niet?

De rit met de lift is misschien wel juist zo moeilijk omdat het zo kort duurt. In een volle treincoupe weet iedereen dat ze de rest van de rit met elkaar zullen moeten doorbrengen, dus de meeste passen zich daar op aan; zit je naast een vreemde, dan pak je lekker je boek of krantje en is het ook wel duidelijk: “laat jij mij met rust, laat ik jou met rust”.

Helemaal vervelend is het als je in de lift staat nadat ‘grappenmakers’ hebben toegeslagen. Bijvoorbeeld als andere mensen op alle knopjes hebben gedrukt (ik noem geen namen van collega’s) en jij staat daar nog, terwijl een onbekende instapt. Niet dat die onbekende er iets van zal zeggen, maar je krijgt toch een hoop scheve blikken. En als je dan snel zegt dat iemand anders dat gedaan heeft, dan is de kans dat die ander je gelooft natuurlijk nul komma nul.

Gelukkig zal die situatie niet te vaak voorkomen. Eigenlijk heb ik slechts een enkele gouden regel met betrekking tot liften: hoef je maar 1 verdieping en ben je niet gehandicapt of zwanger, neem dan de trap.

Zonder Titel

De donkere dagen brengen somber nieuws met zich mee.

Een jaar lang heb ik trots kunnen zijn en lekker kunnen opscheppen tijdens feestjes. Maar de kans dat ik dit jaar weer TIME Magazine Persoon van het Jaar wordt, lijkt me beperkt.

Nog zo veel mogelijk met de titel pronken dan maar, nu het nog kan!

Zondagsgedachte: Superstorm

Zou dit weekend niet de superstorm toeslaan? Of hebben we nog even? Toch jammer dat de sensatie van “een mogelijke superstorm” toch net iets meer kranten verkoopt dan het droge gegeven dat het allemaal wel meevalt.

Districtenstelsel

Deze zaterdag heeft de Australische Labour-partij overtuigend de Australische verkiezingen gewonnen.

Wat interessant is om te weten is dat het Australische kiesstelsel wellicht een van de meest doordachte systemen ter wereld bied, waarbij het de voordelen van een districtenstelsel, proportionele representatie, kiesdrempels en allerlei andere zaken aanwend om een zo algemeen acceptabel kiesproces te vormen, waarbij zo min mogelijk stemmen als “verloren” kunnen worden beschouwd.

Een bijkomende zaak is dat in Australie een stemplicht geldt, waar dan ook daadwerkelijk boetes worden uitgedeeld aan eenieder zonder goed excuus om niet te verschijnen bij het stembureau.

Het belangrijkste van het Australische systeem is dat je niet alleen een stem uitbrengt op je gewenste kandidaat, maar dat je ook je 2e, 3e enzovoort keuze moet aangeven. Omdat het een districtenstelsel betreft, wordt telkens de kandidaat met de minste stemmen weggestreept en naar de volgende keuze gekeken, totdat een kandidaat minstens 50% van de stemmen heeft.

Een groot voordeel ten opzichte van het Amerikaanse systeem, waar je stem weggegooid is als je niet op of de Democraten of de Republikeinen stemt.

D0n4ld!Duck

Van tijd tot tijd moet je een nieuw wachtwoord verzinnen voor een gezamenlijke account. Het moet niet te makkelijk, maar ook niet te moeilijk zijn. Vandaag gebruikte een collega de term “Donald Duck-wachtwoord”. Wat natuurlijk leidt tot de vraag welke wachtwoorden de personages uit Donald Duck zouden gebruiken?

• Oom Donald die kiest natuurlijk voor iets simpels, waar zijn hart vol van is: Katrien!
• Guus Geluk. Alhoewel hij natuurlijk gewoon met zijn ogen dicht op het toetsenbord wat kan rammen en iedere keer het juiste wachtwoord heeft, is het toch makkelijker om iets vasts te kiezen, zodat hij het aan mensen kan doorvertellen: Kl4vertje4
• Kwik, Kwek en Kwak zijn verstandig en hebben een wachtwoordzin afgekort: DwwrODn! (Dit wachtwoord raadt Oom Donald nooit!)
• Oom Dagobert heeft eigenlijk een sterke beveiliging nodig, maar ja, hij is sentimenteel en lowtech. Zijn firewall geeft tenminste nog echt risico op brandwonden. Dit wachtwoord is zo gekraakt door de brute force van de zware jongens: 10ct
• Willie Wortel kent zijn MD5-hash uit zijn hoofd, maar heeft Lampje toch ook met een wachtwoord beveiligd: L4mpj3=1337

Dat is tenminste wat ik heb kunnen bedenken. Toevoegingen?

Acteur/Observator

“Wat een sukkel, hij had dat toch kunnen zien aankomen?”
“Tsja, hij is nou eenmaal ook het type om dat te doen!”

Een wijze les voor de dag, als je je ergert aan iemand die een server heeft herstart, waarna vervolgens de database die op de server draait niet meer netjes wil starten…

De “acteur” ziet zich gedreven door omstandigheden, zoals een software update die moet worden gedraaid. De observator ziet alleen maar iemand die iets herstart dat vervolgens problemen geeft en vergeet de omstandigheden mee te nemen in zijn oordeel over waarom de acteur dit heeft gedaan. Het is zeer waarschijnlijk dat je als observator in dezelfde omstandigheden, dezelfde keuze had gemaakt. Dus, voordat je oordeelt, eerst even de omstandigheden meewegen, voordat je boos wordt!

Overigens, beter is om het hele probleem te voorkomen, door te zorgen dat het wachtwoord gebruikt door de database niet kan verlopen. Dat scheelt een hele hoop zorgen, waarbij je denkt dat je de hele boel opnieuw mag gaan installeren.

Jeugdcultuur van tegenwoordig

In de geschiedenis van de jeugdcultuur, zoals die zich sinds de 2e wereldoorlog heeft ontwikkelt met de komst van Rock ‘n Roll, zijn er al behoorlijk wat zinloze uitingen voorbij gekomen. Zo was het in de jaren ‘80 cool om een veiligheidsspeld te dragen in plaats van een oorbel. In de jaren ‘90 zal ook iets heel kansloos cool zijn geweest, maar helaas, ik hoorde niet bij de stoere jongeren, dus ik heb geen flauw benul wat dat is geweest.

In het nieuwe millenium is de nieuwste trend het afspelen van je favoriete muziek via de luidsprekers van je mobiele telefoon. Het geluid is niet om over naar huis te schrijven, maar het is wel een makkelijke manier om je af te zetten tegen de rest van de samenleving, en dan met name degenen die in jouw buurt op de trein staan te wachten.

Gelukkig zijn er ook tegengeluiden, maar nadat ik vanochtend op Utrecht CS een jongen zag die twee speciaal aangeschafte boxjes vasthield die hij aan zijn mobieltje had gekoppeld, kan ik eigenlijk toch niks anders hopen dan dat het snel 2011 is en de volgende zinloze rage zich aanbiedt.

Zondagsgedachte: Andere Hokjes

Is het eigenlijk niet raar dat mensen bijna altijd primair geidentificeerd worden door leeftijd, het werk dat ze doen en waar ze wonen?

“Jip, een 45-jarige bouwvakker uit Purmerend”
of
” Janneke, een 37-jarige huisvrouw uit Aarlanderveen”

Alsof dat ons een goed beeld geeft wie Jip en Janneke zijn. Waarom niet hun kleding, favoriete eten, politieke voorkeuren, hobby’s, gewicht, opleiding of een selectie van andere gegevens uit de honderden kwaliteiten die een mens heeft?

De gedachte dat je bent welk beroep je voert en waar je woont, is zelfs doorgesijpeld in de achternamen die mensen hebben. “De Boer, Smit, Kuiper” of “van Aerle, de Vries, van Vlissingen”. Misschien dat de wereld nog zo simpel in elkaar stak tijdens de Industriele Revolutie, maar nu is de wereld in rap tempo aan het moderniseren. Hoog tijd om te erkennen dat er zoveel meer is dan werk en ook om in te zien dat we allen wereldburgers zijn geworden. Of laten we ons domweg samenvatten tot een baan en een postcode?

“Azijn, een spijkerbroekdragende sushi-fan met vrijzinnige idealen” is misschien niet de simpelste omschrijving, maar hij is in ieder geval een stuk aansprekender en inzichtelijker in mijn identeit dan (of in het slechtste geval net zo weinigzeggend als) “Azijn, een 27-jarige IT’er uit Utrecht”.

Definieer uzelf in de commentaarafdeling!

Zaterdag is Katerdag

Al de gehele week sluipt er een roofdier door mijn huis. En niet zomaar een roofdier, maar eentje met vlijmscherpe klauwen, grote sprongkracht, snelle reflexen en vervaarlijke tanden.

Zit ik rustig op de bank, hoor ik plotseling sinister geritsel vanaf het oud papier. Loop ik naar de keuken dan hoor ik zacht getrippel me achtervolgen. ’s Nachts kruipt het onder mijn bed en springt er misschien zelfs bovenop!

En toch vind ik het geen probleem. Want meestal als het op mijn bed springt, wil het gewoon geaaid worden. Deze week mocht ik namelijk oppassen op Pjotr, een superspeelse, superaanhankelijke en vooral supermooie kat.

Maar niet zonder gevaar, getuige al mijn schrammen opgelopen bij het ravotten. Wanneer komt er eigenlijk de eerste kattenbewakingsdienst?

Rijksrecherche!: Het Bordspel

Waarom is er eigenlijk nooit een Nederlandse versie van Scotland Yard gemaakt? De Amsterdamse binnenstad kan zich qua OV prima meten met de Londense. En anders zou je het kunnen opschalen en het Randstedelijke netwerk van Intercity, stoptreinen en Interliner bussen prima dienst kunnen laten doen als respectievelijk vervanging van de metro, bussen en taxi uit het origineel. Ook de ‘preventieve’ controles die tegenwoordig op Amsterdamse stations plaatsvinden zijn geheel in het thema.

Daarnaast zijn er wel gekkere ideeen geweest voor een bordspel met Hollandse inslag.

Het beste bordspel aller tijden is overigens blijkbaar Puerto Rico. Dit bordspel, waarin je de economie van een kolonie met plantages op gang moet krijgen, is inderdaad zeer vermakelijk. Wat me wel altijd is opgevallen is dat de ‘arbeider’-pionnetjes, die per schip worden aangevoerd en je niks hoeft te betalen, chocoladebruin zijn. De tragiek van de (vaderlandse) geschiedenis van slavernij gevat in een klein houten rondje. Alleen daarom al verdient dit spel zijn toppositie.