Vandaag had ik om 10 uur een afspraak met een ‘personal trainer’.
De intake begon al enigzins ontmoedigend. Op alle 4 de tests scoorde ik in de laagste categorie…of onder het minimum. Het was nog net niet zo dat het een wonder mocht heten dat ik uberhaupt op eigen kracht de straat over kon. Zelf vond ik 14 keer opdrukken nog best een aardige score, maar op het overzichtskaartje was het een wanprestatie.
En toen begon de training zelf… Misschien was het een samenloop van omstandigheden (de stress en slechte slaap van de afgelopen week) of had ik simpelweg iets beter moeten ontbijten (3 happen cornflakes omdat ik me moest haasten). Of misschien ben ik domweg een lopende pudding, maar aan het einde van de oefeningen hield mijn trainer een verhaal en plotseling klonk dat alsof het van heel ver weg kwam. Het viel me op dat mijn blikveld heel smal was en rap inkromp.
Nog snel kon ik mompelen “misschien moet ik even zitten” en neerploffen, want anders was ik helemaal weg geweest. Het was ook nog even kantje boord of ik de drie happen cornflakes binnen kon houden, maar gelukkig bleef die afgang me bespaard. Een paar minuutjes en een glaasje water was ik er weer een beetje bovenop.
Juist ja, dat sporten, da’s dus goed voor je. Woensdag* weer.
*(en maandag, maar dan iets rustiger aan)
