De situatie in Pakistan, waarbij President Musharraf het Hooggerechtshof naar huis stuurt, politieke tegenstanders opsluit en relschoppers met harde hand neerslaat wordt gepresenteerd als een ver-van-je-bed show. Dat hij desondanks steun krijgt van de regering Bush wordt ontvangen met het traditionele gegnuif over de hypocrisie van “de Amerikanen” in het algemeen en zijn presidentschap in het bijzonder.
Echter, een onderbelicht aspect van de situatie in Pakistan is dat het land in bezit is van nucleaire wapens. De dictatoriale acties van Pervez Musharraf zijn alles behalve lovenswaardig, maar vanuit het oogpunt van de internationale veiligheid is het Amerikaanse standpunt om hem te steunen niet eens zo’n gek idee. Het is natuurlijk erg makkelijk om het Witte Huis te bekritiseren dat zij hun streven om “Democratie te exporteren” opgeven door een dictator-in-wording van geld en militaire middelen te voorzien. Aan de andere kant kun je het ook zien dat er eindelijk een les is getrokken uit de ellende die volgde op de invasie van Irak.
Saddam Hussein was een dictator die vele malen autoritairder en wreder was dan hoe Pervez Musharraf zich tot nu toe heeft laten kennen. Maar juist het omverwerpen van Saddam Hussein heeft voor enorm veel ellende gezorgd. De beperkte vrijheiden binnen het Irak van toen zorgden in ieder geval voor een situatie zonder burgeroorlog, waarbinnen een bepaalde mate van veiligheid en medische zorg beschikbaar was. Voor de invasie mocht Saddam dan een gevaarlijke, onbetrouwbare snuiter zijn, hij was nog net wel een stapje stabieler dan de Jihadi’s die vandaag de dag regeren in de straten van Baghdad.
En Saddam Hussein had niet eens massavernietigingswapens. In Pakistan daarentegen bestaat de kans dat de gecentraliseerde macht nu verdwijnt. Ook zijn er, met name door het optreden van de VS van de afgelopen jaren, flink wat fundamentalistische krachten vrijgekomen. Het scenario waarin zij de beschikking krijgen over de nucleaire wapens van Pakistan is de nachtmerrie van het Witte Huis, maar zal ook menig EU-regering slechter doen slapen.
Wat wel problematisch is, is dat Westerse steun aan het regime van Musharraf wel op de lange duur voor een verzwakking van zijn positie zal zorgen. Immers, de claims van zijn tegenstanders dat hij “in het zadel wordt gehouden door het Westen” is dan domweg waar, wat weer kan leidden tot verdere radicalisatie.
Een vervelend geval van “damned if you do, damned if you don’t“. Met kernkoppen.
Pakistan
De situatie in Pakistan, waarbij President Musharraf het Hooggerechtshof naar huis stuurt, politieke tegenstanders opsluit en relschoppers met harde hand neerslaat wordt gepresenteerd als een ver-van-je-bed show. Dat hij desondanks steun krijgt van de regering Bush wordt ontvangen met het traditionele gegnuif over de hypocrisie van “de Amerikanen” in het algemeen en zijn presidentschap in het bijzonder.
Echter, een onderbelicht aspect van de situatie in Pakistan is dat het land in bezit is van nucleaire wapens. De dictatoriale acties van Pervez Musharraf zijn alles behalve lovenswaardig, maar vanuit het oogpunt van de internationale veiligheid is het Amerikaanse standpunt om hem te steunen niet eens zo’n gek idee. Het is natuurlijk erg makkelijk om het Witte Huis te bekritiseren dat zij hun streven om “Democratie te exporteren” opgeven door een dictator-in-wording van geld en militaire middelen te voorzien. Aan de andere kant kun je het ook zien dat er eindelijk een les is getrokken uit de ellende die volgde op de invasie van Irak.
Saddam Hussein was een dictator die vele malen autoritairder en wreder was dan hoe Pervez Musharraf zich tot nu toe heeft laten kennen. Maar juist het omverwerpen van Saddam Hussein heeft voor enorm veel ellende gezorgd. De beperkte vrijheiden binnen het Irak van toen zorgden in ieder geval voor een situatie zonder burgeroorlog, waarbinnen een bepaalde mate van veiligheid en medische zorg beschikbaar was. Voor de invasie mocht Saddam dan een gevaarlijke, onbetrouwbare snuiter zijn, hij was nog net wel een stapje stabieler dan de Jihadi’s die vandaag de dag regeren in de straten van Baghdad.
En Saddam Hussein had niet eens massavernietigingswapens. In Pakistan daarentegen bestaat de kans dat de gecentraliseerde macht nu verdwijnt. Ook zijn er, met name door het optreden van de VS van de afgelopen jaren, flink wat fundamentalistische krachten vrijgekomen. Het scenario waarin zij de beschikking krijgen over de nucleaire wapens van Pakistan is de nachtmerrie van het Witte Huis, maar zal ook menig EU-regering slechter doen slapen.
Wat wel problematisch is, is dat Westerse steun aan het regime van Musharraf wel op de lange duur voor een verzwakking van zijn positie zal zorgen. Immers, de claims van zijn tegenstanders dat hij “in het zadel wordt gehouden door het Westen” is dan domweg waar, wat weer kan leidden tot verdere radicalisatie.
Een vervelend geval van “damned if you do, damned if you don’t“. Met kernkoppen.