Schrikkelschrik

Een aantal verhalen in de media hoe een schrikkeldag betekent dat je “een dagje gratis werkt“.

Raar natuurlijk. Februari is namelijk nog steeds korter dan alle andere maanden… Eigenlijk betekent het dus alleen maar dat je een dagje minder te veel betaald word!

Nu ja, ik loop weer eens beschikbaarheidsdienst, dus ik zal zowiezo extra uren declareren.

Defragmentatiebom

Het lesmateriaal voor de WindowsXP cursus voor systeembeheerders bestaat uit een groot dik boek, gevuld met geruststellend grote letters in een prettig weglezend lettertype.

Tussen de text door staan speciale aantekeningen, waarschuwingen en examentips. Maar vooral de textblokjes “Real World” maken het een lust voor de lezer.

Bijvoorbeeld, kort nadat de officiele examenstof suggereert om elke maand een zogenaamde defragmentatie van de harde schijf uit te voeren, weet het “Real World”-kader de boel wel heel erg te relativeren:

(…) the need to routinely defragment a disk is not as great as it used to be. In fact, several recent tests have shown that there is not really a significant improvement in computer performance after defragmenting even a very fragmented drive. Nonetheless, defragmentation is a quick safe process that, simply put, just makes users feel better. Consider defragmenting drives two or three times per year. Better yet, show users how to do it themselves.

Dus… volgende keer als de systeembeheerder adviseert om je slome computer toch echt eens te defragmenteren, weet je ook weer met welke kluitje je richting het riet wordt gestuurd!

Opvoedkundig verantwoord?

Ondanks dat ze aan stukken zijn gescheurd door het internationaal roofkapitaal, blijft de ABN Amro toch een nette bank.

Zoals op het plaatje te zien, maant zelfs hun zoekfunctie de gebruiker toch vooral met twee woorden te spreken:

Toch jammer dat ze dan zelf met een simpel “Goedemiddag” volstaan, in plaats van “Goedemiddag, meneer“…

Jaarbeurstraverse

Een dozijn excuses schoot door me heen: ik had honger, het was een beetje groezelig type, niemand anders deed wat, het was mijn zaak niet, etc.

Het probleem is natuurlijk… iedereen anders denkt dat ook. En toch lag die man daar, halverwege de jaarbeurstraverse, een beetje verfrommeld tegen de gevel van de slijterij, met op een kleine 10 meter afstand de rij voor de döner-shop.

Het was niet dat niemand hem gezien had. Met zijn felgele jas was hij moeilijk te missen en de mensenstroom maakte een zeer lichte, maar significante, boog om hem heen. Het was natuurlijk dat iedereen liever wilde dat ze hem niet gezien hadden en daarom dan dus ook maar deden alsof ze hem niet gezien hadden. Mijn probleem is misschien dat ik te snel last krijg van een slecht geweten. Ik had hem gezien, er al te veel over nagedacht en dus een besluit om de man te laten liggen had ik moedwillig moeten maken.

Voorzichtig ging ik gehurkt naast hem zitten. Op aanspreken kreeg ik geen reactie. Voorzichtig schudde ik de wat haveloze man bij de schouder. Zou hij dood zijn? Geen reactie, maar hij leek nu wel te ademen. Nog een keer aanspreken. Nog een keer schudden. Nogal daas opende de man dan eindelijk zijn ogen. Zou hij nu een mes trekken en me neersteken? Op mijn vraag of het goed met hem ging en of ik iets voor hem kon doen gaf hij nauwelijks antwoord. Zeer licht mompelde hij iets onverstaanbaars (zou uberhaupt Nederlands spreken?) en het was duidelijk dat hij veel meer geneigd was om weer weg te zakken in bewusteloosheid dan om mij geweld aan te doen.

Toch voelde ik een licht schuldgevoel opkomen, toen ik terug naar het station liep om een NS perronmedewerker of spoorwegpolitie erbij te halen. Wat als de man nou gewoon op een warme plek een dutje wilde doen en ik hem nu in de problemen werkte? Nadat ik de man in de professionele handen van de NS-medewerkers had gelaten bleven al deze vragen door mijn hoofd spelen.

Waarom laat iedereen anders nou zo’n kerel gewoon liggen en moet ik me zo nodig ermee gaan bemoeien? Ik zou graag willen dat ik met al die andere mensen die kort voor 6′en over de traverse liepen een afspraak zou kunnen maken; deze keer heb ik het enge klusje opgeknapt, volgende keer jullie beurt. Hoef je niet eens de man aan te spreken, maar mag je voor mijn part direct naar de stationsmedewerkers.

Conferentiecall

Vandaag voor het allereerst ‘meegedaan’ aan een heuse, werkgerelateerde conference call. Ruwweg een dozijn deelnemers, waarvan een aantal in de VS en op verschillende locaties in Amsterdam belden in, om samen een complex technisch probleem te bespreken.

Meegedaan is een groot woord, want eigenlijk heb ik alleen meegeluisterd. Wel viel op dat zo ongeveer alles dat kon misgaan, ook misging, in ruwweg chronologische volgorde:

• Feedback omdat deelnemers met speakerphones te dicht bij elkaar zaten
• Gegiechel
• Deelnemers met dezelfde naam die allebei denken dat ze aangesproken worden
• Iemand die keihard moest niezen
• Mensen die pas na 5 minuten erachter komen dat ze allebei naar een ander blaadje zitten te kijken
• Iemand die denkt te fluisteren, maar heel duidelijk over de lijn te horen is.
• Wegvallende verbinding

Ook grappig was het koor aan “goodbyes” aan het einde van de call, waar blijkbaar ook eenieder die zich niet had laten horen tijdens het bespreken zich liet gelden… Ik kon me nog net inhouden om er een “ja, goeiemoggel” tussendoor te gooien.

Zondagsgedachte: Draaierig

Eigenlijk sinds de opkomst van Fortuyn is er een nieuwe politieke doodzonde ontstaan: draaien. Niet alleen in de Nederlandse politiek, maar ook in bijvoorbeeld de Amerikaanse is het een favoriete beschuldiging om je tegenstander van ‘draaien’ te betichten.

Immers, wie eerst het ene zegt en op een later moment iets anders, die is op zijn minst bezig om mensen stroop rond de mond te smeren, of nog erger een hypocriet, of misschien zelfs wel onbetrouwbaar. Zo werd in 2004 presidentskandidaat John Kerry een “flip-flopper” genoemd, omdat hij voor de oorlog in Irak had gestemd, maar zich tijdens de presidentscampagne tegen deze strijd keerde. Bij de Tweede Kamer-verkiezingen van 2006 leenden de christen-democraten van het CDA dit trucje en verklaarde PvdA-leider Wouter Bos tot “Wouter Draaikont”, oorspronkelijk vanwege een wijziging van positie over de belastbaarheid van de AOW, maar vervolgens werd natuurlijk iedere nuance die aangebracht werd in een verkiezingsplan tot “draaien” gebombardeerd.

En nu zijn het dan de liberalen van de VVD die de christendemocraten op de korrel nemen, ze hebben zelfs een heus “draaiboek” (goeie vondst) aangelegd met daarin de issues waarin het CDA van positie is veranderd sinds het vorige kabinet.

Nogal onproductief en de doodsteek voor zinnig debat en goeie politiek. Dit wordt scherp duidelijk wanneer we politiek eens met oorlogsvoering vergelijken. Binnen het leger heeft men als belangrijke les geleerd dat “Even the best-laid plan never survives contact with the enemy“. Een goed voorbeeld hiervan is het Von Schlieffen Plan. In voorbereiding op de Eerste Wereldoorlog had de Duitse chef van de Generale Staf, Alfred von Schlieffen, een aanvalsplan opgesteld. Binnen precies 42 dagen zou Frankrijk verslagen worden. In werkelijkheid kwam het Duitse leger uitgeput en met zeer lange aanvoerlijnen vast te zitten net voor Parijs. In plaats van een snelle overwinning, mondde het plan uit in een jarenlange loopgravenoorlog.

Op dezelfde manier is het juist wel zo prettig dat politici niet 100% vastzitten aan voorgenomen plannen en dat hun proefballonnetjes met regelmaat kunnen worden afgeschoten. Als bijvoorbeeld de bewindslieden van Onderwijs tijdens het invoeren van de Tweede Fase juist iets meer gedraaid hadden, zaten we nu niet met de brokken.

Willen we daadwerkelijk van politici kunnen verwachten dat ze jaren van tevoren tot in detail moeten weten hoe tijdens hun kabinetsperiode de wereld er uit ziet? Het klinkt zowaar alsof de liberalen een nostalgie hebben naar de Sovjet Unie van Joseph Stalin. Daar werd een 5-jaren plan opgesteld…en daar had de werkelijkheid zich vervolgens maar aan te houden.

Natuurlijk is het niet zo dat elk ‘voortschrijdend inzicht’ daadwerkelijk door een eye-opener komt, maar het moest maar eens ophouden met iedere keer dat een politicus een plan wijzigt hem tot ‘draaier’ te benoemen. Zolangzamerhand wordt ik er een beetje misselijk van.

Rapportage

Afgelopen vrijdag mocht ik optreden als getuige bij een huwelijk.

Ik kan u vertellen: ze zijn echt getrouwd.

Weeromslag

Was het gister nog tijdens de pauze lekker in het zonnetje zitten bij Amsterdamse Poort, vandaag zorgde de mist er voor dat zelfs als ik mijn blik uit het raam liet dwalen, mijn aandachtsveld niet verder kwam te liggen dan het datacentrum.

Beroemdheidswaanzin

Nog eventjes neem ik de laatste nieuwtjes door over de Amerikaanse voorverkiezingen, als op de voorpagina van CNN mijn ogen getrokken wordt door “BREAKING NEWS”.

Een forse brand in Londen. En wat is het belangrijkste feitje over deze brand? Doden? Gewonden? Onherstelbare cultuurhistorische schade? Nee: De pub waar Amy Winehouse regelmatig zich klem zuipt is afgefikt!

Stephen King had gelijk toen hij meldde dat de beroemdheidscultuur zo ver was doorgeschoten dat Britney Spears & Lindsey Lohan net zo goed de TIME Persoon van het jaar competitie hadden kunnen winnen. Of Amy Winehouse natuurlijk.

Eten met de Spelen

Tot nu toe zijn bij het voorbeschouwen van de Olympische Spelen van dit jaar eigenlijk alleen de luchtkwaliteit en en mensenrechtensituatie aan bod gekomen.

Maar het gaat natuurlijk ook druk worden voor de anti-dopingscommissie. Helemaal omdat de praktijken van de belgische hormoonmaffia verbleken bij de dagelijkse gang van zaken op het Chinese platteland.

Zo kan het zomaar gebeuren dat je na het afhalen van een nummer 42 met witte rijst plotseling positief wordt bevonden aan steroidegebruik.