Georashes

Vandaag wederom wezen geohashen en als bonus daarbovenop nog een geocache gezocht in de buurt.

Het weer was prachtig en nadat we een paar paardjes een aai over hun neus hadden gegeven gingen we op puzzeltocht naar de verborgen schat. We waren eigenlijk al gewaarschuwd dat er wat brandnetels moesten worden getrotseerd, maar ik had niet verwacht me in de volgende situatie te bevinden.

Het zicht vooruit (ja, dat zijn brandnetels)

Het zicht opzij (wederom, netels)

Het zicht achter me, met flink wat brandnetels

Zicht naar de andere zijde, aan de lezer om zijn botanische kennis aan te wenden om uit te vogelen wat voor planten dit zijn.

Misschien had ik toch een lange broek moeten aantrekken :-/ Wel een hertje gezien, dus dat maakte een hoop goed.

Messerschmitt

Zuiniger dan een Prius, minder parkeerruimte dan een Smart:

Misschien toch maar snel mijn rijbewijs halen? Of zou je die voor deze niet nodig hebben?

Waiting for a bus that never comes

In een tragi-komische wending heeft een Duits bejaardentehuis een zeer mooie oplossing gevonden voor het probleem van dementerende ouderen die afdwalen, omdat ze het idee hebben dat ze “naar huis” moeten. Een huis dat meestal al menig jaar geleden verlaten is.

In plaats van ingewikkelde hoogtechnologische oplossingen met RFID-chips en satelliet-technologie, hebben ze simpelweg een bushalte vlakbij de uitgang van het tehuis geplaatst. Een bushalte waar de bus nooit stopt.

Zijn ze een bewoner kwijt, dan staat hij of zij nu meestal simpelweg bij de bushalte te wachten. Met een kopje koffie en wat vriendelijke overtuigingskracht zijn ze zo weer terug.

Nu maar hopen dat bezoekers niet in deze val trappen.

All-Terrain Kinderwagen

In de “Tips & Trucs voor geocaching in bosrijk en heuvelachtig terrein” staat vast ergens de suggestie om geen jonge kinderen en hun wandelwagens mee te nemen.

Toch bevond ik mij op de zaterdag precies in die situatie. Met de bugaboo dwars door een gerooid veldje en de steile afgrond in om op de GPS-coordinaten te komen. De kinderen hebben het overleefd, de ’schat’ is gevonden, maar toch was de regen een spelbreker en zijn we al snel naar huis gekeerd om daar te schuilen.

Op het Nintendo center court regende het gelukkig niet, dus de rest van de dag bestond voornamelijk uit het spelen van een schier oneindige reeks van potjes Wii Tennis.

Syntussenstop

Ik zeg maar zo, Hengelo.

Sinds de privatisering van de spoorwegen is het zo dat op de extremiteiten van het spoornet enkele verbindingen worden uitgebaat door andere ondernemingen dan de Nederlandse Spoorwegen. De regionale vervoerders hebben zich er toe gezet om deze lijnen (die overigens door de NS zelf als onrendabel worden geacht) uit te baten. In Friesland en Groningen heb je bijvoorbeeld Noordnet.

En in het oosten des lands heb je Syntus. Voor een verblijf in Duitlsland waagde ik me vrijdag op het traject Amsterdam Bijlmer-Oldenzaal. De (reguliere forens)-intercity naar Utrecht reed stipt op tijd. De intercity vanaf Utrecht naar Hengelo was misschien een beetje verouderd materieel (geen stopcontact voor mijn laptop), de 3G-dekking viel tegen (of dekking uberhaupt, kort voor Apeldoorn), maar hij reed wel op de minuut de stations binnen op de tijdstippen van de Reisplanner.

Hongerig kwam ik aan in Hengelo, waar voor het laatste stukje, naar Oldenzaal, ik voor het eerst met de lokale vervoerder in aanraking zou komen. De aansluiting viel om te beginnen al tegen, maar verbazend (en gelukkig genoeg) blijkt pal tegenover Station Hengelo een steengoeie Doner- en Turkse delicatessenshop te zitten, en was het dus een goede gelegenheid om mijn avondeten te genieten.

Vervolgens lukte het Syntus om op een enkele lijn, die ze als enige uitbaten, met een vertraging van meer dan een kwartier binnen te komen. Geen aankondiging, niks! Vervolgens was het ook nodig om nog een kwartier te blijven stilstaan op station Hengelo. Zo duurde een ritje van hooguit tien minuten al met al een klein uurtje…

Dat ik ooit nog eens de kwaliteiten van de NS zou waarderen.

Nu snel even mijn Google Map met stations bijwerken!

Pas op voor de Googlemarker!

Onderstaande en andere kunstprojecten die cyberspace en de ‘echte’ wereld verbinden alhier.

Bumperklevers

Het zal drukker zijn geweest toen ze parkeerden...

Over geheimhoudingsverklaringen gesproken. Technisch gesproken mag er niet gefotografeerd worden op mijn werk, dus laten we het er op houden dat dit een “willekeurige” parkeergarage betreft.

Op zich wel handig, zo’n Smart, maar volgens mij is het toch makkelijker als je hem allebei overdwars parkeert. Heb je ook met zijn 2′en 1 plaatsje, maar dan kan je tenminste allebei wegrijden (niet eentje in het midden nemen).

Voornamelijk knap van die achterste auto, die staat namelijk een luttele centimeter van een betonnen muur af…

Sp(w)ierpijn

Iets te enthousiast Wii Sports gespeeld… dat wordt nog wat met Wii Fit. Gelukkig is de levertijd daarvan meer dan 3 maanden.

De website ligt plat

Vanwege al mijn Non-Disclosure Agreements over bedrijfsgeheimen, concurrentie- en beursgevoelige informatie kan ik niet altijd even makkelijk over mijn werk vertellen.

Vandaar onderstaand filmpje, dat een goeie interpretatie geeft ;-)

Een gebrek aan Klasse

Licht gehaast begaf ik me naar de trein, bepakt met krantje, paraplu en rugzak. Hij was al binnen gelopen en stond te wachten op de laatste opstappers.

Kort voor het fluitje stapte ik in. Snel had ik de benedenverdieping van de dubbeldekker gescand en gezien dat er geen plaats was, dus wurmde ik me het trapje op. In het eerste stuk, helaas geen plaats, maar na het glazen deurtje was zowaar een plekje!

“Zou ik hier bij mogen?”, mompelde ik, terwijl ik mijn tas al afdeed, in de stoel neerplofte en mijn krantje opensloeg.

“Heb je wel een kaartje voor de Eerste Klas?!”, bastte een stem achter me. De man, waarvoor ik zojuist nog zo vriendelijk het glazen deurtje had opengehouden, keek me met vlammende ogen aan.

Verschrikt keek ik om me heen, proberen te orienteren waar ik in vredesnaam was gaan zitten. En wat een nare, zelfingenomen vent, om er van uit te gaan dat iemand niet het juiste kaartje heeft, schoot er nog door me heen, maar ik was te stupefait om hem lik-op-stuk te geven.

“Deze coupe is 2e klas!”, klonk er in koor uit de kelen van mijn mede-passagiers. De blik op het gezicht van de boze man was onbetaalbaar. Een totaal verbouwereerd “Oh.” was het enige dat hij nog kon uitbrengen, terwijl hij met sneltreinvaart wegbeende.

De hele coupe gniffelde nog wat na. Toch dacht ik stiekem bij mezelf dat ik eigenlijk niet kan wachten tot ik ook een 1e-klas abonnement heb. Dat geeft je blijkbaar voldoende zelfvertrouwen om je zo ontzettend kwallerig te gedragen!