Daar stond ik dan in het stembureau. Had ik netjes mijn stemkaart ingeleverd, was ik afgevinkt op deze en gene lijst en kreeg ik van de vriendelijke dame achter de balie een stembiljet in de handen gedrukt.
Wat nu?
Nee, ik had geen last van een zwevend gevoel. Ik had domweg nog nooit eerder met papier gestemd. Alle voorgaande verkiezingen mocht ik gewoon op een knopje drukken om mijn keuze kenbaar te maken. Alleen bij het nogal ondemocratische burgemeestersreferendum van 2007 werd er ook met papier gestemd, maar ja daar hebben we natuurlijk niet aan meegedaan.
Gelukkig wist een vriendelijke man van de kiescommissie me richting het stemhokje te gebaren. Onwennig kleurde ik het vakje voor de kandidaat van mijn keuze rood in. Met moeite vouwde ik het blad weer terug naar zijn oorspronkelijke vorm en met een beetje pielen kreeg ik het in de stembus, terwijl ik eventjes wijfelde met het laten vallen, omdat ik half verwachtte dat er, net als op tv, een horde fotografen dit beslissende moment zou fotograferen.
“Dat analoge is helemaal zo gek nog niet”, dacht ik, terwijl ik onder het weglopen naar mijn iPhone greep omdat dit klusje immers ook weer van het digitale ToDo-lijstje kon worden afgestreept.
