Vanochtend droomde ik dat ik een etentje had met vrienden in Brussel. Dat is nog niet zo raar, maar dat een van de disgenoten aan onze Indonesisch rijsttafel Steve Wozniak was, dat is al een stuk curieuzer.

Zou het een voorspellende droom zijn? Zou ik de eerste Nederlander zijn die over Steve Wozniak heeft gedroomd?

Al eerder heb ik op deze plek gefulmineerd over de OV-chipkaart, maar zoals die dingen gaan, ik ben geen Don Quichot en zelfs geen Sancho Panza, dus uiteindelijk loop je rond met zo’n ding in je portomonnee. Mee in de vaart der volkeren! Waar die ook leidt!

Op Webwereld wordt overigens nog wel een achterhoedegevecht gevochten met een artikel waarin de litanie aan problemen nog eens de revue passeren.

De scherpste observatie is denk ik onderstaande, waar de meeste andere problemen uit voort lijken te vloeien:

24. De vervoerder staat centraal
Het hele systeem lijkt er vooral zo gemaakt dat het de vervoerders het leven makkelijker maakt en de reizigers maar ten dele, en soms geheel niet. De vervoerder krijgt ‘eerlijker’ betaald voor zijn geleverde diensten. Overal waar problemen ontstaan, wordt de hete aardappel naar de reiziger geschoven. Niet de klant, maar de leverancier is koning.

Ach ja, deze doorgewinterde ov-reiziger neemt zich voor om van de hete aardappel dan maar hutspot proberen te maken. De monopolistische OV-bedrijven weten het ook: er zijn weinig alternatieven.

Terwijl het op mijn blog zachtjes is gaan sneeuwen, doet Neelie Kroes merkwaardige uitspraken op Nu.nl.

BRUSSEL – Eurocommissaris Neelie Kroes wil dat gsm-bezitters niet langer ongevraagd info-sms’jes krijgen telkens als ze de grens overgaan. Heel wat gsm-bezitters ergeren zich aan die sms’jes over tarieven en dergelijke.

Ik heb nog *nooit* iemand hier over horen klagen. Nou woon ik in de Randstad en dus niet op de grens, dus kan me voorstellen dat het voor iemand die dagelijks de grens over gaat een beetje flauw wordt, maar voor mij is het 1 van die dingen die er bij horen als je het land verlaat: de wegen worden hobbeliger, het land heuvelachtiger, en je krijgt een sms’je zodat je weet dat het vanaf nu een tikje duurder is om even je vrienden te bellen.

Toen ik met de trein naar London ging was het juist extra grappig om 3 van die sms’jes in een rij te hebben (Belgie, Frankrijk, Engeland) en de enige manier om te weten of je al in een nieuw land was: het zachte orkest van sms-rinkeltjes.

Goed, blijkbaar zijn alle andere problemen met de Europese telefonie al opgelost:

Kroes loofde haar voorgangster op het gebied van Digitale Agenda, de Luxemburgse Viviane Reding. ”Die heeft gezorgd voor een enorme beweging door de tarieven te verlagen. Het bellen is nu al bijna voor niks.”

Bij mij gingen de wenkbrauwen gefronst. Al helemaal omdat er verder in het artikel niet gerept wordt over de manier waarop de consument doorgaans een aantal van zijn organen moet afstaan om de telefoonrekening te betalen als hij dataverkeer in het buitenland heeft gehad.

Ze maakt het niet zo bont, overigens, als Maria van der Hoeven, die een totale logische non-sequitur uit de mouw weet te schudden:

De minister meent dat gsm-bedrijven momenteel bewust tarieven berekenen op of vlak onder de EU-limiet voor grensoverschrijdend bellen in de EU. Zonder die regels zou de concurrentie opbloeien en de prijzen uiteindelijk onder het maximum dalen, meent Van der Hoeven.

Dus, omdat de EU verplicht om lage tarieven aan te houden is de prijs van het bellen laag, maar pas als we die limiet opheffen dan wordt het goedkoper? Lijkt me dat een veel makkelijkere manier om de prijs lager te krijgen is om het wettelijk maximum te verlagen…

Wat als besturingssystemen taarten waren?

Microsoft Windows: Je bestelt een taart. Jarenlang kreeg je een slagroomtaart, maar sinds een paar jaar besloten ze alleen maar worteltjestaart te maken, want deze was lekkerder, volgens hun. De meeste mensen wilden liever slagroomtaart, maar dat kon je alleen nog maar krijgen bij bestellen van een klein schaaltje. Intussen zijn ze om en maken ze sinds kort chocoladetaart.

Apple OS X: Je bestelt een taart en het is een appeltaart. Stiekem is de taart op basis van een heel oud recept, maar er zit nu allemaal extra appel en kaneel op, zodat hij extra lekker smaakt. Je mag de taart alleen maar kopen in combinatie met hun eigen set servies.

Linux: Je krijgt een recept.

Via enkele duistere connecties en wat lobbywerk ben ook ik dan eindelijk in bezit van een Google Wave-account. De vraag is alleen… wat moet ik er nu mee?

Dit weekend smaakte ik het genoegen om naar London te gaan met de Eurostar.

Behalve op de terugreis – waar door materiaalpech ik in propvolle trein met afgepeigerde ouders en hun kinderen die net terugkwamen uit Disneyland Parijs was gepropt – verliep het vervoer buitengewoon voorspoedig. Wat dat betreft is die Chunnel zo gek niet. Volgens het staatje op de website is de trein op alle fronten milieuvriendelijker. Of het om broeikasgas of fijnstof gaat, om brandstofverbruik of uitstoot van zware metalen.

Het meest ongemakkelijke moment is misschien nog wel als je in de restauratie-wagon een versnapering wil bestellen. Welke taal ga je dat in doen? Engels, Frans, Nederlands?

Overigens vond ik dat dat je helemaal niet het gevoel heb je dat zo hard gaat, in een vliegtuig merk je dat veel meer. Komt natuurlijk ook omdat het in zo’n trein veel stiller is dan in een vliegtuig. Toch ga je binnen een krappe 2 uur van Brussel-Zuid naar London.

Dan is het stuk tussen Utrecht en Brussel lastiger, vanwege de overstappen en tussenstoppen. Het meest bevreemdend is ook wel dat net buiten Brussel-Noord de trein stapvoets rijdt, pal langs de dames achter de ramen in de rosse buurt, aldaar. Zou de machinist dat expres doen?

Wat is het toch met de nieuwste generatie mobiele telefoons?

Woog de meest recente generatie nog allemaal zo’n beetje onder de 150 gram (met de iPhone natuurlijk als goudstandaard met 135 gram), intussen is het formaat baksteen helemaal populair aan het worden. En dan met name in de high-end slimme telefoons.

Ter vergelijking, 4 telefoons die een half jaar terug nog de vlaggeschepen van de mobiele telefoonvloot waren en 4 gloednieuwe telefoons, die dit stokje sinds een maand overnemen:

De oude vlaggeschepen:
Palm Pre – 133 gram
iPhone 3G – 133 gram
Blackberry Bold – 133 gram
HTC Hero – 135 gram

De nieuwe mammoet-tankers:
HTC HD2 – 157 gram
Blackberry Storm2 – 160 gram
Motorola MILESTONE – 165 gram
Nokia N900 – 181 gram

Overigens lijkt de meest recente iPhone (de 3GS) deze boot gelukkig te missen en blijft steken op een beschaafde 135 gram.

De toename in gewicht komt natuurlijk met name omdat er de wens is voor nog grotere schermen en zwaardere batterijen. Het vervelende is dat, naar mijn mening, boven de 150 gram een telefoon toch echt ongemakkelijk begint te worden om tegen je oor te houden voor langere tijd. Ook de bijbehorende toename in formaat maakt het niet echt prettiger telefoneren.

Een uitdaging voor vormgevers en ingenieurs: hoe combineer je optimaal de verschillende eisen die aan de verschillende onderdelen van een moderne slimme telefoon worden gesteld? Mijn voorstel: na het uitklap-toetsenbord, wordt het tijd voor het uitklapscherm.

Het leek wel op het begin van de Hitchhiker’s Guide. Lag ik nog lekker rustig in mijn bed te soezen, werd ik wakker door iets dat leek op het geluid van kettingzagen. Uit frustratie stond ik op en ging ik douchen. Terwijl ik me afdroogde bleef het in mijn achterhoofd knagen. Wat was toch dat gezaag?

Half aangekleed deed ik de gordijnen open. Plots stond ik oog in oog met een man met kettingzaag. Gehesen in een harnas hing hij halverwege de boom in de achtertuin van de benedenbuurman! Naast deze boom stond al een stompje van de andere boom.

Blijkbaar had de onderbuurman genoeg van de bomen; altijd die bladeren en ook nog eens je zon wegnemen. Ik daarentegen vond het wel prettig. Lekker wat extra privacy doordat het bladerdak beschutting bood aan mijn slaapkamer.

Nou ja, ik heb al 3 hele maanden inschrijftijd bij Woningnet, moet ik maar denken. En misschien als de crisis doorzet, gaan de huizenprijzen ook wat verder zakken?

Google Street View is uitgebreid met Utrecht. Grappig genoeg zag ik vorige week een auto van Cyclomedia (voor mij bekend van de 360 graden plaatjes op Woningnet) langzaam voorbij me rijden toen ik naar werk fietste.

Ik vraag me af of Google alles zelf heeft gedaan, of uitbesteed aan bijvoorbeeld bedrijven als Cyclomedia? Sta ik op Google?!

Op de website van NRC en ook nu.nl, was recent een leuk bangmaak-stukje te lezen.

De stelling was dat door de Mexicaanse griep bedrijven hun werknemers allemaal thuis zouden laten werken en dat door al dit extra verkeer het internet verstopt zou kunnen raken. Het idee is dat er sprake is van overboeking op het netwerk en dat wanneer mensen thuis gaan zitten werken, dat er dan onvoldoende capaciteit beschikbaar is om alle gebruikers te voldoen.

Dit is natuurlijk onzin, omdat de internetproviders er dan *nu* al last van zouden hebben. Ik durf te wedden dat veel thuisproviders een piek zien tussen 6 en 10. Iedereen komt thuis van zijn werk en gaat lekker youtuben, mailen, zijn sociale netwerken bijwerken. Niet dat mensen dat niet ook al vanaf hun werk doen, wat dat betreft is er geen overdreven groot verschil in drukte op het internet tussen 4 uur ’s middags en 10 uur ’s avonds. De netwerken van de providers kunnen deze dagelijkse piek tot nu toe prima bijbenen.

Natuurlijk zou er iets van extra verkeer zijn wanneer mensen vanaf thuis werken. Immers, zij moeten verbinding maken met het bedrijfsnetwerk en bijvoorbeeld de e-mail via het internet in plaats van via het lokale netwerk ophalen.

Maar hoeveel bandbreedte denkt onderzoeksbureau Gartner dat dit gaat zijn? De belangrijkste reden dat mensen supersnelle internetverbindingen hebben is juist online video (b.v. YouTube) en Peer-2-Peer (b.v. Bitttorrent). Dit maakt volgens onderzoek al de helft van al het internetverkeer uit. Of je daar nog een paar e-mailtjes en tekstbestandjes binnenhalen naast doet, dat maakt echt weinig uit.

En dan nog. Laten we een worst case scenario bedenken: de Mexicaanse griep slaat massaal toe en een groot gedeelte van de bedrijven en scholen sluit de deuren. Kantoormedewerkers gaan de hele dag vanaf thuis VOIP’en (bellen over internet) en de tieners gaan massaal YouTube-videotjes bekijken.

In de Network Operations Centers van de providers beginnen de alarmbellen te rinkelen! Ze kunnen niet aan iedereen meer de toegezegde bandbreedte doen toekomen! Nou, da’s dan ook niet erg, want dan wordt met behulp van allerhande Traffic Shaping technieken iedereen gewoon een stukje minder toegekend. Als je bijvoorbeeld een supersnelle 50mbps verbinding terugschroeft naar 30mpbs, bekent het dat je daarmee ruimte creeert voor 4 tot 5 andere klanten om zonder problemen met hun instap 4mbps-verbindinkje door te surfen. De zware gebruiker zal merken dat zijn download er wat langer over doet, terwijl de normale gebruikers lekker kunnen blijven doorwerken.

Bedrijven als UPC hebben hier al mee getest.

Waarom dan dit Gartner-rapport dat er zo’n drama van maakt? Omdat dat rapport gemaakt is met een opportunistische politieke bedoeling. De telecom-maatschappijen zijn zoveel mogelijk herrie aan ‘t maken, met name in de VS, om een einde te kunnen maken aan netwerk-neutraliteit. De telecoms zien met lede ogen aan dat door de open structuur van het internet zij alleen maar een saaie ‘domme’ dienst leveren en dat de contentproviders (Google of Facebook) het grote geld kunnen verdienen. Wat de telecoms het liefst zouden willen is dat ze pakketten zouden kunnen aanbieden, net als nu met televisie. Door heel hard te roepen dat YouTube of BitTorrent-gebruik het Internet bedreigt, willen ze dat politici toestemming gaan geven om specifieke sites te blokkeren, of specifieke protocollen.

Mijns insziens geeft het maar aan dat met liberalisering van infrastructuur heel voorzichtig moet worden omgegaan. Wat je ziet in de telecomwereld is dat in plaats van echte innovatie er voornamelijk plannen worden gemaakt om te verdienen aan de controle die men heeft op de infrastructuur, zonder dat er een daadwerkelijke economische meerwaarde tegenover staat.